AŞK…

En büyük, en derin yaram!

En gizli satırlarım…

En sevdiğim hüznüm,

Yüzsüzlüğüm…

Kar taneleri gibi masumluğum,

Sonsuzlığum…

Belki mutsuzluğum, belki mutluluğum…

Kalbimin kırılan, paramparça olmuş parçası

Satırlarıma sığdıramadığım, kelimelere dökemediğim…

AŞKIM;

Her seferinde terk eden,

Gözyaşlarımla beslenen azgın bir deniz…

Öfkeyle ve bir o kadar tutkuyla dans eden bir dalga…

En çok da kırılmışlığım belki de

Bıkkınlığım,

İsyanım,

Sol yanım…

VE SEVGİLİM;

Kalbimin tek anahtarı,

Derdimin tek çaresi,

Şifasını istemediğim hastalığım…

ÖMRÜM…

NEFESİM…

ÖZLEMİM…

Ya da boşver hepsini!

Ne gerek var laf ile beyana…

“SEVDİCEĞİM” desek yetmez mi?

SEVDİM…

SEVİYORUM…

SEVECEĞİM!!!

Belki acı içinde kıvranarak,

Belki bir uçurum kenarında ağlayarak…