Kitabı alalı ve kitaba başlayalı uzun zaman oldu ama ben nedense bu kitabı bir çırpıda okuyup bitirmek istemedim yavaş yavaş olayları sindire sindire okumak istedim. Ömer dışındaki karakterler insana yakın olan karakterler örneğin Harun gibi kendini çok akıllı zannedip insanları dolandıran milyonlarca insan var hayatta ne yazık ki… Karakterlerin tanıdık olması sanki beni kitaba biraz daha yaklaştırdı. Olaylar okuyucuyu içine çekiyor yani bir sonraki sayfada yada bölümde neler olacağını merak ediyorsunuz ama hemen bitmesin de istiyorsunuz.
Bu Ömer’in hikayesi herkesleşmemek konusunda direten Ömer’in.
Kitapta gerçekten nokta vuruşu yapılan yerler vardı diğer hoşuma giden özelliklerinden biri de buydu kitabın. Aslında saymaya başlarsam kitabın hoşuma giden bir çok özelliği var. Kitabın asıl sonu çok vurucu bitiyor yani öylece bakakalıyorsunuz sayfaya öylece.
Yani bilmiyorum açıkçası kitap daha yeni bitti ve ben karmakarışık duygular içerisindeyim.
Eğer okumadıysanız kesinlikle okumanızı öneririm.
Alıntı:

“Hayattaki en büyük korku ölümse, ölmeyi çoktan göze almış bir insanı başka ne bu denli korkutabilir?”
.

.
” ‘Biliyor musun…’ dedi. ‘Ben, karpuzun çekirdekli olduğunu bilmezdim. Bir gün yemekhanede karpuzu koydular önümüze. İçinde minik minik siyah çekirdekler… Dedim, nasıl yiyeceğiz böyle? Böyle yenmez ki. Diğer çocukları taklit ederek öğrendim çekirdekleri ayıklamayı. Babam meğerse hep ayıklayıp koyarmış önüme. Ben…’ deyip duraksadı. ‘Karpuzun olduğunu bilmezdim.’ “