Uzun zamandır yazamadığım, anlatamadığım hislerim kalbimden taşmaya başlayınca başka çarem olmadığını anladım. Galiba benim gibi insanlarla konuşmayı sevmeyen biri ancak yazarsa mutlu olur. İnsanları çok seviyorum fakat güzel olanları, güzel den kastım yüreği güzel, düşünceleri güzel birde gülüşleri güzel insanlardan bahsediyorum. Özellikle beni okuyan ve takip eden var mı bilmiyorum, galiba gitmeden önce bu güzel yerden vedalaşmak en anlamlısı. Yaşadığım hislerin anlamı çok, fakat anlatacak birşey yok. Belki Birgün yolum huzura çıkar ya da çıkmaz bilemiyorum. Artık huzur istiyor muyum onu da bilmiyorum. Son zamanlarda beni gören insanlar belki de hayatlarının şokunu yaşadılar. Ben, ben..

Hani şu her zaman gülen, etrafa Neşe saçan mutsuz insanı bile bir hareketiyle mutlu eden ben.

Evet. Yoruldum ve artık kendi hirama çekiliyorum. İlk önce işimi sonra evimi ve en başta kendimi terk ediyorum. Yolum neye çıkarsa çıksın gideceğim yer sadece kendi hayallerimdir. En sonunda başardım diye haykıracağım hayaller.

Yazmayı ruhun ilacı olarak gören herkese başarılar..

İnsan” kelimesini hak eden herkesi çok seviyorum.