Gece oluyor, artık içimizdeki gömüyü çıkartabiliriz. Kimsenin bilmediği kör kuyuyu eşeleme vakti. Kazımalı dibine dibine kazımalı ve bulunmalı tükenen susuşlar. Haykırmalı enine boyuna hayırmalı yildizlara, sonra daha çok anlatmalı kaybedişleri. Bir yerlerde başliyor hissizliğin rehabeti. Hissizce yol alıyor karanlık ve artık gece dayanılmaz oluyorcasına zonkluyor, her zerede parcalanarak içimde ufalıyor ve gökyüzünde can buluyor…