Ah Yusuf’um!
Atmışlar seni sevdanın kuyusuna.
Kuyu ki; “O”nsuz kalbinin karanlığı ile dolu.
Bülbülünün sesini duyamadığından mı bu sessizlik?
Yusuf’um…
Kalbin göç etmek istiyor sanki hasret kaldığı yüreğe.
Vuruyor kafeslere…
Yoksa!
Yoksa; korkmak mı atıyor yüreğin Yusuf’um.
Gelmez mi sanıyorsun kurtarıcın!
Gelmez mi sanıyorsun karanlığını aydınlatan o gözler!
Elbet aydınlanır içine atıldığın çukur!
Korkma Yusuf’um.
Kavuşursun sevdana.
Uzanır seni çıkartmak için beklediğin eller.
Hem yan yana olmak istemek neden?
Aynı kıtada nefes almakta yeter!