Özlemek..

Ne kadar basit okunuyor değil mi yazıya dökülünce.?  Yedi harfli mastar eki almış bir kelime.. Hatta fiil. Bir eylem gerektirirdi değil mi fiil? Nasıl eylemsiz, eylemesiz bir fiil ki bu böyle.!!. Dedim ya “özlemek” nasıl da basitmiş gibi ama ya hissetirdikleri.! Hissettirdikleri de bu kadar basit mi benim günümün en tatlı vakti ?

Özlemek…

Özlemek kelimesinin kökü öz müdür acaba? Eğer “öz” ise; Sen benim özüm, sözüm, içim, dışım.. Sen beni ele geçiren, tüm çıplaklığımla soyunduğum soyuma katma isteğim, benliğimin tek sahibi..

Eğer özlemek kelimesinin kökü “özle” ise o zaman bu bir emir kipi, hay hayy der kalbim ve beynim. İsteğiniz başım gözüm üstüne.. Zaten her daim yaptığım tek eylem…

Ama eğer kelimenin kökü “özlem” ise… Ahhh be sevdiğim o işte bugüne kadar yaptığım tek eylemdir canım yana yakıla. En zoru da bu işte. Benim tek zorum zaten seni sığdıramamak özlem denen o kelimeye..

Özlemenin halleri vardır be gönlümün sultanı.. Ben her halini gördüm.. Tüm zamanlarını yaşadım özlemenin. Özlemişim. Özledim.. Özleyeceğim ve tabii hep Özlerim…

Özlemek türlü türlüdür benim nazarımda. İnsan her şeyi özler belki ama bir özlem vardır ki hiç bir şey gideremez onun hasretini.. Sen kokar her yer bazen ve ben duymamak için kokunu burnumu kırma isteği ile dolarım.. Sen tüter odam, sen kokar yastığım, sen kokar hava, yediğim ekmekte içtiğim suda bile sen vardır bir parça..

Özlemek türlü türlüdür yaa. Gece  daha bir özler insan. Geceyi özler koynunda geçirdiği. Bakışlarını özler; yıldız gibi ışıldayan bakışlarını. Yüzünü özler, ay gibi parlayan yüzünü.. Gece gibi özlenir değişilmeyen gece gibi koyu bir özlem sarar her yeri.. Göz bebekleri büyür ya karanlıkta sevgili  özlemek te gece gibi kara  ve özlemek te büyür göz bebeği misali.. Gece dedim sevgili.. Gece gibi, sen gibi, özlemek gibi..

Nasıl anlatılır ki bu iki yüzlü kelime.. bir yanım masumca dilerken ellerini bir yanım şehvetle özler tenini.. Bir yanım al içine sok kalsın orada, mümkün olsa cebinde taşı der bana.. Bir yanımsa okşa tenini dokun, iç kana kana her zerresini.. Sev der öyle sev ki;  coşsun tenleriniz karışsın birbirine düğüm olun açamasınlar sizi…

Özlemek sevgili, özlemek içimdeki volkan. Patlayacak gibi hissediyorum kendimi kalbim delicesine çarpıyor sığdıramıyorum bu basit kelimeyi içime. Gözlerin gelince aklıma kaskatı oluyorum.. O derin sessizlikte her yanım her yönüm seni arıyor çaresizce.. Yatağında dört dönmekse özlemek; ben tur bindirdim bütün özlemlere…

İhsan ÇALIŞKAN