somut mevcudiyetinin önemi yoktu
oradaydın
ne sardunyaydı saksıdaki
ne de senin dolu sesin kulağımdaydı
somut mevcudiyetinin önemi yoktu
konuşuyordum
konuşuyordum, dinliyordun
konuşmasam da anlıyordun
toprak;
ölüyü saklayan
ya da yeşeren tohumlar zeminiydi
sana biçtiğim lügatta ise;
elinle ve sevginle
yeşerttiğin kırmızılardı toprak.
kırmızılar açtıran toprak; elin
ya da ayna gözlerindi..
somut mevcudiyetinin önemi yoktu
çehremin goncalarıydı ellerin.
zorlama bir şairlikti benimkisi
anlatamazdım seni
biz göçüp gitsek bile bu dünyadan
bu sunturlu yeryüzünden bir “sen” geçmiş olmasıydı sevincim
somut mevcudiyetinin önemi yoktu
gülüşün beraberinde getirmezdi kederi
altında sahtelik aranmazdı sözlerinin
senin bana dokunman için
ellerin gerekmezdi
somut mevcudiyetinin önemi yoktu
nefesin pek hoş çarpardı yüzüme
dokunurdun, ama narin..
heyecan basardı ateşler inerdi yüzüme
kıskanırdım gözünün daldığı duvarı
bana bakınca da utanırdım
somut mevcudiyetinin önemi yoktu
seninle içtiğim içki, sadece alkol olamazdı
Furuğ Ferruhzad gelirdi aklıma
“Ey kanımın bataklığının altın balığı,
hoş olsun sarhoşluğun beni içiyorsun!”
gözlerinin çeperi dağlarda kış parıltısıydı
gözlerimi yakıp ayılırdın
ayılmaktı senin sarhoşluğun
somut mevcudiyetinin önemi yoktu
herkes unutmaya çalıştırdı birilerini
ben hatırlamaya çalışırdım seni
elini yüzüne nasıl koyduğunu
biriyle nasıl selamlaştığını
göz bebeğinin büyüme anını!
somut mevcudiyetinin önemi yoktu
benim zerre hayatımda
lütfettiğin yüce saltanatın sürüyordu
tanımlanamaz bir bağ
aramızdaydı, adsızdı
bizi bir kalıba mahkum etmek
değildi gayem
hiçbir kalıba sığamamanın
büyük hazzını yaşamaktı!
somut mevcudiyetinin önemi yoktu
görmeme gerek yoktu
dokunmama gerek yoktu
senin hissedilebilir oluşunun
bütün görünürleri lanetlediği o an;
artık hiçbir şeyin önemi yoktu.