Sesini sevdiği bir adam için nesini feda etmez ki bir kadın. Ona şiir okuduysanız,
yahut bir şarkı mırıldandıysanız.
Umulmadık bi akşamın en serin saatlerinde, ellerini tuttuysanız. Ya da dokunduysa yazdıklarınız onun avuçlarına. Sarıldıysanız üşümüş gibi yaptığı değil, sahiden üşüdüğü bir anda, ve ısıttıysanız üşüyen yanlarını,
-Söz konusu üşüyen yan, soldaki yara da olabilir.
-Mesala hohladıysanız belki avuçlarına,
güzel güldüyseniz,
karanlıkta bile parlamışsa gözleriniz,
yani onun için tek gidemezsin, ben bırakacağım kapıya kadar! Demişseniz.. Kapıya geldiğinizde gitmenizi işaret ederek ee ‘Hadi gir içeri, öyle gideceğim..’ Sahnesini yaşatmışsanız ona, kıskanmışsanız en yakınınızdan daahi. Öpmüşseniz saçlarından. Kollarınızın arasındayken yeryüzündeki herşeye kafa tutabilecekmiş gibi güvende hissettirmişseniz onu, azıcık üşütse bile tüm samimiyetinizle telaşlanıp ” KALK HASTANEYE GİDİYORUZ”.. demişseniz. Sarılırken film tadında birden kucağınıza alıp döndürmüşseniz onu,
vapura binmişseniz onunla,
rüzgara aldırmamışsanız, beraber gülüp beraber ağlamışsanız,
Kızdığınızda dahi gitmemişseniz ondan, kirpiklerinden öpmüşseniz bazen, burnunu boynunuzda ısıtmasına müsade etmişseniz ya da, film değilde mesala, çizgi film seyretmişseniz beraber, ara sıra bebekmiş gibi davranmışsanız şefkatle, bazen de anneniz gibi sığınmışsanız o kadına, o kadının sizin uğrunuza feda etmeyeceği tek şey evladı olabilir ancak. O evlat ancak,
sizden doğabilir.
Bilmem Anlata bildim mi??

Yazar : Gökhan Yücel.