Daha nelerin gittiğine şahit olacağız kim bilir.
Neleri kaybettiğimize yanacağız,
Hiç kazanmadan kim bilir.
Tarifi zor ve geri dönmek imkansız.
Bırakılan hasırı, tamir etmeye gücümüz kalmıyor bir zaman sonra.
Bu hayatta ki tek kazancımız kendimiz olmasına rağmen,
Yalnızlığa karşı direniyoruz adeta.
Hep sığındığımız o sessizliği bulamıyoruz bazen.
Ne de garip değil mi hayat.!
Umut, hüzün, sevgiler, aşklar, dostluklar, yaşama sevinçleri ve de pişmanlıklar.
Bir de ansızın gelen sonlar.
İşte bunların hepsini bir çırpı da, göz açıp kapayana kadar yaşıyoruz.
Mutluluk önce zemin istiyor,
Zemini oluşturalım derken,
Artık zamanın da kıymeti kalmıyor.
Ve gerçekten tükeniyoruz…