Uyandım.

Ve bir anlamım olmalı dedim, eksilsem de hiçbir şeyin değişmeyeceği şu dünyada. Mevla üfürmüşse ruhundan bedenime, verilen en güzel sevgilerden değil mi bu? Şu dünyada zalimlerin kim olduğunu bile bile yaratması sebeptense, benim de bir sebebim olmalı. Tabi ya, zalimlere de ihtiyacı var dünyanın: Merhametin, fedakarlığın yani hep güzelin sonuç vermesi için.

Peki ben hangi sebebin baş kahramanıyım, hangi sonucun sonsuzuyum?

Neredesin diye sorulan soru iki şeyden birine işarettir: Kalabalığa ayak uydurmuş bir yanlıza, ya da kalabalığı kendine uydurmuş bir tekilsizliğe. Nerdeyim? Harp çıkmış, ulus gitmekte. Onca alın teri, onca kan, onca emek avuçlarımızdan su misali akıyor.

Benim yalnızlığım hangisine işaret?

Neredeyim? Ben, tek düşüncede birleşmiş, sayısız yüreği tek bedende toplamış bir mücadelenin içindeyim. Ben, iyi ile kötünün, varlık ile yokluğun amansız savaşının ortasındayım. Ben, çökmek üzere olan bir imparatorluğu paylaşmak isteyen zalim kuvvetlere karşı verilen savaşta, büyük bir zafere imza atmak üzereyim. Öyle asil bir zafer ki bu; fevkalade zor şartlar altında, kendi askerini yaralı düşman asker için feda edebilen, insanlığını yitirmemiş evlatların zaferi!

Tüm ulus yerle yeksan. Yer yer dumanlar tütmekte. Binlerce cesur yüreğin ruhu dolaşıyor etrafta. Sesler geliyor, sevinç çığlıkları ama sessiz. Ölen düşmanların hatırasına saygı fakat zalimlere karşı kazanılan zaferin gururu.

Hissediyorum, destan yazıldı dağlarda.

Hissediyorum. Fatih’in İstanbul’u fethi gibi, yüzyıllar geçse dahi unutulmayacak bir destan.

Hissediyorum. Yenilgi bitti. Ecdadıma ve vatanıma olan borcu ödedim. Görevimi tamamladım, artık gitmeye hazırım. Gitmeden önce bilmenizi istediğim bir şey var: Ruhlar artık ferah!

Peki rahatlayan ruh kimin? BENİM.

Peki ben kimim? Ben bu topraklara ekilen bağımsızlık ruhunun uyanışıyım. Ben ‘bizim’ ruhumuzum..