Fazlasını istemiyorum diyorum ya YALAN.. Aslında yalan söylemeyi de beceremiyorum. Mesela sevdiğim kadar sevilmek istiyorum ya… YALAN! Sevdiğimden fazlası kadar sevilmek istiyorum. Belki de sırf sevilme ihtiyacımı gidermek için seviyorum. Değer verdikçe değerleneceğimi söylüyorum YALAN … Değersizleşeceğimi de biliyorum. Bu da YALAN, kendimi kandırmayı yeğliyorum. Bencillik gibi görünüyor değil mi? Değil… karşılık beklemenin neresi bencillik. Tanrıcılık mı oynamak istiyorsun? “Almadan vermek” düşün oksijen almadan versene ciğerlerindeki karbondioksiti. Aptal!.. Kimi kandırıyorsun, bir kere insancıl yanınla bakmaya çalıştıkça hayvancıl yanın daha da pençelerini uzatmakta vicdanına. Acıyan yerlerimizi bastıran acıkan yerlerimiz var oldukça; şaman, kam, papaz, haham, halife, peygamber olsan da ne çıkar. İnsansın sonuçta. Aciz bir nefes sadece. Yenileceksin yine kendine, beğenmediğin varlığın, hani o kimi zaman hiç doğmamış olmayı ne de çok istemiştin. İhtiyaçların için üretilmiyor bu kadar nesne, sırf senin arzularını kışkırtıp daha çok vahşileşesin diye tüketmeyi öğretiyor bu çağ sana. Alışma!.. Alışmak köleleştirir insanı insana. Köle aptal, efendi biraz daha akıllı yalnızca. İsmini duymak için birilerinin ağzında… Evet evet… O çok sevdiğin egonu okşayacak her şeyi mübah sayıyorsun hayatta. YALAN!.. Koca bir yalan içinde boğulduğunu anlayınca, bu kez de kaçmak istiyorsun. Firar… YALAN!… firar edemezsin kalıcı bir ölüm var olmadıkça. Ve ölmeyeceğiz, uzun bir rüyanın ardından yeniden sağır olarak uyandırılacağız aslında. Sur\’a üfleyerek İsrafil tüm varlığıyla, uykulardan kaldıracak gelmiş, geçmiş tüm insanlığı bir anda. Hiç ölmemiş gibi açacaksak gözlerimizi arafta, çekilen acıların, anlamı da olmalı… Kuşkular kaygılarını peşinden sürüklerken, seni var eden senliği de buluyorsun… adım adım…
Adım
Soyadım
Bunlar hiçbiri bana ait değil. Çünkü adımın çalınması hayatımın çalınmasından daha önemli değil…. S.Ş