En kolayı çekip gitmek aslında.

Azar azar tükenmesini beklemek umutların.
Yaşam denilen şu şirret fahişenin
Yirmi dördüncü saatin köşe başında
Yeni pazarlıklara girişmesini seyredersin.
Ve üzerine giydiği o cilveli kaderin
Gösterişli elbiseleriyle seni kandırmasına izin verirsin.
Kirpiklerinde asılı gözyaşları akmasın diye
Kelimeleri en siyahından süslersin.
Dudaklarından dökülmesin diye ayrılığı
Kan kırmızı rujlarla saklarsın yüreğindeki seni.
H. Hüseyin Korkmazgil’in dediği gibi
“…Acıyı bal eyledik, sıratı yol eyledik”… Şimdi durup bekleme değil
Oturup yeniden yazma vakti.
Hayatın tüm hikayesini bilmesek de
Yarın hep var
Dün bitmedi, bugüne taşıdı gamı kederi… Yarın diyorum sabahı görürsek
Bir satır da biz ekleriz belki…
Ama öyle acıyla yalanla savaşla değil
Umutla… gerçekle… barışla…
Kullanmak gerek tüm dizeleri…
S.Ş