Bu Yusuf Atılgan’dan okuduğum ilk kitaptı.

Öncelikle kitaptaki baş karakterin adını bilmiyoruz, o kendisine ‘aylak adam’ denmesini tercih ediyor fakat bazı yerlerde C. olarak da geçiyordu. Kitap tek bir kişinin gözünden anlatılmıyor ve bakış açıları değiştiği zaman kimin gözünden anlatıldığı söylenmiyor bunu sizin anlamanız gerekiyor. Bu nedenle kitaba ilk başladığımda biraz sıkıntı yaşadım fakat kitap ilerledikçe bu duruma alıştım.
Baş karakterimiz oldukça sıra dışı birisi her insanın sevdiği şeyleri sevmeme gibi bir aykırılığa sahip, aslına bakılırsa bu da karakteri daha da merak etmemize yol açıyor.
Genel olarak çokça beğendiğim ve herkese önereceğim bir kitaptı. İlk Yusuf Atılgan kitabımdı ama kesinlikle son olmayacak. Eğer sizlerde hala okumadıysanız mutlaka okumanızı tavsiye ederim.
.
.
Alıntı:
” ‘İş avutur,’ derdi babası. O böyle avuntu istemiyordu. Bir örnek yazılar yazmak, bir örnek dersler vermek, bir örnek çekiç sallamaktı onların iş dedikleri. Kornasını ötekilerden başka öttüren bir şoför, çekicini başka ahenkle sallayan bir demirci bile ikinci gün kendi kendini tekrarlıyordu. Yaşamanın ama alışkanlıktı. Çoğunluk çabadan, yenilikten korkuyordu. Ne kolaydı onlara uymak!”