Etrafınız kalabalık, gülüyorsunuzdur.Birden gülücüğünüz yavaş yavaş yerini sade kuru bir tebessüme bırakır.Kalbiniz de bir ağrı sızlamaya başlar. Güldüğünüz konuyu çoktan unutmuş, ne muhabbet dönüyor diye etrafa bakmaya başlamışsınızdır. Kalbinizdeki ağrıya sebep olan kişinin de bir o kadar burada olmasını istiyor ama bir o kadar da hatırlamaya çalışmazsınız.O çoktan sizin aklınıza,kalbinize gelip başucuna oturmuştur.Bunu sadece siz hissedersiniz.İçinizdeki yarım kalan konuşmanın acısını o an tekrar yaşarsınız.Yarım kalan gülüş, yarım kalan bakış misali…

Ama geçmez mi?Geçer tekrar gelir yine geçer.Hissetmemeye başladığınız zaman acısı da geçer.Önümüze gelen her ne ise bu da geçer ya Hu diye diye ömrümüzü tamamlıyoruz vesselam..