Güneşi almış, takmışsın saçına bir toka gibi.
Bir akşam üzeri tutmuş iliştirmişsin parmağına batışındaki sadeliği.
Gözlerin atmosferin içinde parlayan en paha biçilmez elmas sanki.
Sanki bu dünyadan değilmişsin gibi.
Sahi, kim sevdi seni böyle?
Seve seve güzelleştirmişler seni belli.
Güneş görse kalbini, utanır bu kadar sıcak olamadığından.
Ve,
Her yanında hüznün güzelliği.
İçinin ışıltısı çıkıyor, güldükçe çatlaklarından.
Gülüşünde güneşin batışındaki hüznü bırakacak kadar, kim bırakıp gitti seni?