“İçindeki çocuğa sarıl o sana insanı anlatır. ..”
Olur ya en olmadık zamanda küçük parmağını vurursun kapıya, cok acır . Sonra olmayacağını düşündüğün seyler gelir başına ,serçe parmağının acısına şükredersin. Çünkü yürek acısı başka acıları unutturur.Hayatta- OLMAZ- dediğin her şeyi yaşar sonra “öldüm “dersin  yaşamaya devam edersin.
Bilenlerin dediği gibi “yalan dünyanın” yalanlarıyla güler ağlarsın..Sonra “niye ben” der sorgularsın,yargılarsın,küfredersin en acımasız cümlelerle ama en güzeli belki de hamdedersin.
Acılar yaşarsın olgunlaşmak için. Benim aklım ermiyor buna sadece iman ediyorum olana ve olacak olana. . Acı neyin tesellisi bilmiyorum biliyorum ki değiştiremeyeceği bir yazısı var insanın.Ne yaşaması gerekiyorsa yaşıyor.
Hayat bu bazen kabullenmek kendini örselemekten,sorgulamaktan daha mutlu eder insanı. Çok yorulursun…
Sonra,içine kapanırsın bir masal kahramanı olmak istersin belki ya da film kahramanı ama bilirsin ki kendi hayatının kahramanı sensin.. Yok ama kahraman olmak güçlü olmak demektir. Her an güçlü olmak kolay değildir Düştüm dediğinde tekrar ayağa kalkmaktır ıkına ıkına . Yeşeren bir fidan gibi her bahar kendi yüreğinde kendini yeşertmelisin, zamana bırakarak .Usul usul ,azar azar,sabırla… Yükün ağır gelirse her yerden kovulabilirsin ama kendi yüreğinden seni kim kovabilir.
Sessiz, sözsüz, sabırla, huzurla,sevgiyle kendini yüreğinde bulmakta kolay değil öyle.Herkes kendine tanıştır aslında.Mesele seni senden uzaklaştıran sebepleri bulmak ..Kendisiyle barışmadan kendini bulmadan güçlü olamaz insan hayatta.
…. İşte bunu becermek için “içindeki çocuğa sarıl o sana insanı anlatır.” O senin en saf halin.Senin sana tuttuğun aynan. İçindeki seni görmek için,olmak için,bulmak için…