KUTSAL MAVİ ÇOCUK Ellerin çıktı ve göğün ortasına geldi Tarlada Bakışı gittikçe yer toprağına Çakılan Bu kadar beklerken habersizdi Ve hatta onlar da habersizdilerSular mı...

Ne olur bir gün beni Kapından olsun dinle Öldür bendeki beni Sonra dirilt kendinle Çarpsam kara sevdayı En azından yüzbinle Nasıl bağlandığımı Anlarsın kemendinle

Bensenden önce ölmek isterim.Gidenin arkasından gelengideni bulacak mı zannediyorsun?Ben zannetmiyorum bunu.İyisi mi, beni yaktırırsın,odanda ocağın üstüne korsun                    içinde bir kavanozun.Kavanoz camdan olsun,şeffaf, beyaz camdan olsun                   ...

Nazım Bey’e “Hırpalanmış yerlerinden öperim çocuk” demiş Nazım Ayıp mayıp kalmadı Nazım Bey! Çocuğun hırpalanmamış yeri mi kaldı? Öpeceksen yarım kalan düşünden Yahut ölüsünden öp…...

Baktıkça gözlerine derinden Üstüme başıma güller dökülür. Ve her şey kopar yerinden Bir buluş bir gülüş ve unutuş ellerinden Ellerinden beyazlıklar dökülür Düşlerim ki, kuşatır...

<< pir sultan ölür dirilir >> bak şu bebelerin güzelliğine kaşı destan gözü destan elleri kan içinde kör olasın demiyorum kör olma da gör beni...

Doğum bir tohumdur, yaşam bir filiz, büyümek bir ağaç, ölümse toprağa yeniden kavuşmak… Ve aslında her son, yeni bir başlangıcın sessiz müjdesidir.

Sanat, bir toplumun hafızasıdır. Cemil Meriç’in de vurguladığı gibi, milletleri yaşatan sadece orduları ya da siyasetleri değil, fikirleri ve sanat eserleridir. Çünkü sanat, insanı insana...

Yalnızlık, insan ruhunun en eski misafirlerinden biridir. Kimi zaman sessiz bir dost gibi yanımızda oturur, kimi zaman da içimizi kemiren bir boşluk gibi üzerimize çöker....

Hayatın hengamesinde, yola sicim gibi düşen rahmet damlarını görmüyorum. Bir yere yetişmenin telaşesinde, gün kararmak üzereyken arabaların ışıkları ve korna sesleriyle birdenbire irkiliyorum. Dünya beni...

Dünya’nın rengi karışıyor ruhumuza.Gök anlamını yitiriyor.Yeryüzünde bir telaş tutuyor eteğimizden. İş, aş derken dünyaya geliş amacımızı unutuyoruz.Allah’ı unutuyoruz!Sonra terazimiz şaşıyor, kefenin bir tarafını hep dünyalık...

Muhabbet kelimesi,  Arapça “hubb”  kelimesinden yani “sevgi” kelimesinden türemiştir. Sohbet kelimesi de Arapça ”şuhba” yani “dostluk etme, arkadaşlık etme” manasına gelmektedir. Bugünlerde ıskalasak da muhabbet...

Hayat bazen beklenmedik yüklerle, sıkıntılarla dolu gelir. İnsan, omuzlarında taşıdığı sıkıntıların ağırlığında bazen yorulur, bazen umutsuzluğa kapılır. İşte böyle anlarda İnşirah Suresi, bir nefes gibi...

Hayırlı cumalar

Gökler aşklarının kıblesiydi ...

Allah’ın rahmetini arzulayanlar. Allahtan gelen imtihanlara iyi sabretsinler. Rahmet meyvesi çile çekmeden olgunlaşmaz. Dünya, nefsin ve şeytanın tuzağıdır. Varlıkta imtihan, darlıktan daha zordur. Çünkü darlıkta...

https://youtu.be/3PVxYGOAFXc

https://youtu.be/0wwv0vui3C8